Kon'nichiwa!
Het plan is om 6 uur in de ochtend te vertrekken richting Düsseldorf.
Alles is klaar. Ingepakt en een plan uitgestippeld over waarheen en hoe ik wil reizen door Japan. En toch krijg ik geen oog dicht. Ik geef het op, dan maar wakker blijven tot het tijd is om te douchen en me klaar te maken voor me reis. Ik plan het slapen wel in voor in het vliegtuig, nog steeds niet wetende hoeveel uur vliegen het nu eigenlijk is. Vast genoeg om even te kunnen slapen. Ik kom vroeg in de ochtend aan in Tokyo, dus als ik in het vliegtuig ga slapen dan is het net alsof ik al een nacht heb gehad. En kan ik me dag vroeg en fris beginnen in Japan.
Dit was een goed plan, maar ging helaas niet zoals verwacht. Slapen in een vliegtuig is volgens mij nog nooit iemand gelukt die in een stoel zit minder dan business class. Ik ben dan misschien niet heel lang, maar voor mij is er ruimte genoeg om na een uur al zenuwachtige benen te krijgen. En het vliegtuig zit zo vol dat ik me kont nog niet kan keren zonder iemand eerst toestemming ervoor te moeten vragen. Dit is dan bij de tweede vlucht vooral zo. De eerste vlucht ging gemoedelijk. Ik had naast me een lege stoel en duurde maar kort. De jongen die naast in een stoel verder zat, was nog te ongemakkelijk om adem te halen, dus daar had ik ook geen last van.
Bij het overstappen in Kopenhagen, werkten mijn horloge en telefoon minder goed samen. Waardoor ik op een vreemde manier dacht dat ik moest rennen voor mijn overstap. Dit met als gevolg dat ik in een overvolle gate aankwam als een hijgend hert, met volle blaas en met lege maag. Ik dacht namelijk dat ik een geen tijd meer had voor te eten of te plassen omdat mijn vlucht zou vertrekken zonder mij. Ik gooi het op slaap tekort.
In het vliegtuig naar Tokyo vanuit Denemarken kwam ik er achter dat de vlucht 13 uur zou gaan duren. Geen probleem, dacht ik, dat red ik wel. Maar wat ik niet had verwacht, is dat we een noodlanding moesten maken in Baku, de hoofstad van Azerbeidzjan. Iemand was tijdens de vlucht onwel geworden en moest met spoed opgehaald worden door hulpdiensten. De vrouwelijke piloot die vandaag de verantwoordelijkheid over deze vlucht had maakte als eerste vrouwelijke piloot, haar laatste vlucht voordat ze met pensioen mocht gaan. Dit is waarschijnlijk niet hoe ze het had voorgesteld. Dit alles zorgde er uiteindelijk voor dat we met 5.5 uur vertraging aankwamen in Tokyo. Dus nu mis ik een halve dag in mijn planning. En om paniek te kunnen voorkomen had ik een plan voor mezelf gemaakt, waarbij ik in de ochtend zou aankomen. Ik voel de paniek dan ook meteen opkomen, maar gelukkig zet het niet door. Ik kan gelukkig ondanks de verandering en slaap tekort toch nog steeds helder nadenken. Ik kom op het vliegveld alleen al heel veel behulpzame en aardige mensen tegen die ook door Japan gaan reizen. We wisselen ideeën en helpen elkaar waar we kunnen en waar nodig is. Dit geeft rust merk ik.
Uiteindelijk kom ik rond 5 uur aan bij het hostel. Het 'makkelijke' openbaar vervoer netwerk heb ik eindelijk een beetje door, nadat ik eerst ondergronds ben verdwaald, omdat ik de uitgang niet kon vinden. En daarna nog een keer kort bovengronds, omdat ik te koppig was om mijn Google Maps erbij te pakken. Ik was er namelijk van overtuigd dat mijn gevoel het ook wel wist, mijn innerlijke navigatie stond uit schijnbaar.
In het hostel aangekomen ontmoet ik Paulien, die net ontwaakt van haar middag dutje. Meid naar me hart, vroeg opstaan en in de middag een dutje doen en daarna aan dag deel 2 beginnen om vervolgens weer lekker op tijd in bed te gaan liggen, Heerlijk! We besluiten samen op pad te gaan en wat te gaan eten in Akihabara, The electric Town. Als ik nog niet genoeg overprikkeld was dan ben ik het nu wel, na al die lampjes en duizenden grijpmachines en anime winkels. Met Paulien afgesproken dat we morgenochtend weer samen op pad gaan en dan een andere gedeelte van de stad gaan ontdekken samen.
Nu eerst eindelijk slapen.
