Morsal transport

Toeval bestaat niet. Morgen rijd ik met een busmaatschappij vanuit Santa Marta naar Minca, met de naam Marsol transport. Vind ik grappig. Want dat is weer een teken dat ik de juiste beslissing heb genomen om met de bus naar Cartagena te gaan. Het mag dan el 5 uur duren, maar ik denk niet dat ik daar last van ga hebben. Het is een mooie omgeving om door heen te rijden verwacht ik. Aan de ene kant zee en aan de andere kant jungle of gewoon stad of dorp uit Colombia. Ik bedoel er valt best wel wat te zien steeds vanuit de bus. 

Ik ben gewoon op Caribisch gebied. En ik ga zometeen naar een Caribische stad! Ik kan het gewoon zelf nog niet echt geloven. Maar dat heb ik wel vaker hier,  ik kan gewoon soms niet geloven dat ik hier in Colombia ben. Ik heb hier zolang op gewacht om naar Zuid-Amerika te gaan. En nu ben ik er en het is echt zoals ik had verwacht. Ik klik hier zo goed met de mensen. Dat wat mensen zovaak misschien ervaren met Thailand heb ik juist hier. 

Het zijn zo’n lieve mensen allemaal. Zo eerlijk, behulpzaam en vriendelijk. En natuurlijk besef ik maar al te goed dat niet alle Colombianen zo zijn, maar die wat ik allemaal heb ontmoet waren dat wel. Ik heb zovaak mijn brein hier uitstaan en maak zoveel fouten met betalen en wisselgeld terug krijgen. Ik als iemand hier 8000 zegt, dan geef ik een briefje van 50 000 en nog een briefje van 20 000, geen idee waarom. Maar deze lieve man geeft het gewoon allemaal netjes terug. Met als tip dat niet te vaak te doen, omdat niet iedereen eerlijk is. Maar schijnbaar ontmoet ik dus alleen de aardige Colombianen. Want dit gebeurd mij redelijk vaak. 

Ik heb de gekste dingen gedaan hier in Colombia. Zelfs ik denk dat het soms echt te ver gaat. Dat het misschien niet echt een van mijn beste beslissingen is ooit. Zoals vanavond, ik kreeg een lift terug naar mijn hotel, vanuit een hostel waar ik op bezoek was bij wat vrienden die ik hier in Minca heb ontmoet. We wilden graag naar een feestje en we hoorden dat daar een reggaeton DJ zou zijn. Nou die was vergeten dat ie moest optreden of we zijn wat wijs gemaakt of hebben het niet goed verstaan. Maar hij was er niet. 

Anyways, we waren daar om samen wat te drinken, te eten en maybe with some extra’s to spice up the evening. En dat is gelukt. Maar hoe dan ook slaap ik in mijn eigen hotelkamer vanavond. Maar daar moet ik eerst een lange, stijle, donkere, ongelijk verdeelde keien en stenen pad, met gladde kiezelstenen en modderige stukken naar bedenen aflopen. Om vervolgen bij de motor van een man te komen die ik die middag heb ontmoet. Omdat we ons spice voor avond bij hem kochten en we daardoor met hem in gesprek kwamen en een van de meiden heb spontaan uitnodigde op onze ‘party’ met ‘DJ’. Die er niet was.

Uiteindelijk na een met avond met hilarische momenten en diepe gesprekken, besloot ik naar ‘huis’ te gaan. Huis is op het moment alles waar op dat moment mijn koffer staat. In dit geval Minca, dorp met prachtige watervallen. Maar ik had 2 opties om thuis te komen. Dat pad alleen naar beneden lopen en vervolgens zoeken naar een motor-taxi of met de supplier mee achter op zijn motor. Maar omdat er geen plek was achter op zijn motor vanwege een krat die daarop stond, kon ik niet zitten. Dus dat betekende dat ik staand achter op de motor naar huis toe ben gereden. Over een donkere zig-zag weg de berg op in het donker, met kuilen en gaten in de weg. Niet een van mijn beste beslissingen ooit, not proud of it. But WTF!? Hoe vet! Nou moet ik eerlijk bekennen dat in het moment zelf wel eventjes dacht, ok dit is misschien niet heel slim, but yet then I survived! En nu is het gewoon een mooi verhaal. Maar ik zal het niet nog eens doen.