Don’t give them papaya!

Het moest toch schijnbaar een keer gebeuren. Gelukkig wel op de laatste avond en met de minste schade en geweld. 

Op de laatste dag en avond probeer ik naast het rustig aan te doen ook nog een leuke laatste avond ervan te maken. Opzicht lukt dit aardig, de dag begint met een heerlijk ontbijtje, yoga en leuke gezelschap in de middag om mee te gaan lunchen. Daarna is het plan om een tattoo samen met Robin te zetten, omdat de verbinding die we met elkaar voelen moet ergens op ons lichaam bevestigd worden. 

We nemen allebei een tattoo met het woord SISNA. Hier stuit ik per ongeluk op, dus dat is al een teken voor mij. Het woord staat in moderne taal (of zoiets) voor een persoon die opbloeit in Chaos onder andere. Dit is precies wat ik steeds meemaak met Robin, sinds ik haar heb ontmoet. Maar wat het grappig maakt, is dat het woord in Sanskrit ‘penis’ betekent. En omdat we dit natuurlijk hilarisch en tegelijkertijd zo passend vinden wordt dit onze tattoo. We zetten hem allebei op een plek die ons doet herinneren aan onze beslissingen. Dus daar waar we allebei de meeste schade hebben opgelopen tijdens onze val over en met onze fiets in de bergen. Ik op mijn gekneusde rib en Robin op haar been die van heup tot enkel bestaat uit blauwe plekken. Dit gaan we niet snel vergeten. 

Ondanks dat het een laatste leuke dag moet zijn, ben ik ook wel een beetje verdrietig, want nu moet ik afscheid nemen van Robin. Zij vertrekt een dag eerder dan ik helaas. Maar gelukkig heb ik drie Costa Ricaanse jongens ontmoet die vanavond wel zin hebben in een feestje. En ons super goed geholpen hebben bij het vertalen van onze tattoo wensen. Als zij er niet waren geweest hadden we waarschijnlijk iets heel anders getatoeëerd gekregen. Want er werd natuurlijk weer geen woord Engels gesproken. Wel moesten de kastjes nog in elkaar gezet worden voordat hij kon beginnen. Maar goed dit hoort bij de chaos waar we steeds in belanden. 

Nu dat Robin weg is ga ik eerst een dutje doen, want ik heb de nacht van te voren weinig geslapen door de party bus. De eerste avond dat ik in Bogota lande was ik in shock onder andere door de bussen met luide muziek die door de stad reden en waar vuurwerk uit werd geschoten. Nu waren Robin en ik de degene die in de bus stonden en de vuurpijlen vast hadden die de lucht in werd geschoten. Ik pas me schijnbaar snel aan, aan de plek waar ik ben. Hoe dan ook, dit was een wilde avond met weinig slaap, dus dat besluit ik in te halen zover dat kan. 

Na mijn dutje lijkt het me een goed idee om alleen de stad in te gaan voor wat te eten. Het is al donker buiten, maar het is nog niet laat, pas 19.00 uur. Na dat ik wat gegeten heb ga ik nog wat verder wandelen in de stad. Merk dat alle winkeliers aan het sluiten zijn of hun marktkraam op aan het ruimen zijn. Geen probleem, denk ik, ik wandel wel gewoon even door de stad. Ik lijk toch veel op de Colombianen zelf, dus weinig gevaar. Zolang niemand tegen me praat, want mijn Spaanse is nog steeds niks waard. Ik had gedacht het wel even te leren in 26 dagen, maar dat viel tegen. 

Op een gegeven moment loopt er een man naast me, kijkt me een beetje lachend aan begint Spaans te praten. In mijn gebrekkige Spaans probeer ik duidelijk te maken dat ik hem niet versta. Maar dat boeit hem niet veel, hij blijft praten. Ik versta niet alles wat hij zegt, maar wel een gedeelte. Hij heeft het over samen wat gaan drinken. Vind ik een goed idee. Dus tijdens mijn wandeling, want nu schijnbaar iets is wat we samen doen drinken we een soort Colombiaanse warme Sangria. Helemaal prima, ik vind het wel gezellig ook al versta ik maar de helft. Hij is best leuk om naar te kijken dus, laat hem maar praten. Ik ‘luister’ wel. 

Vervolgens haalt ie nog wat blikjes bier en gaan we op een pleintje die opdrinken. Op het pleintje zijn wat mensen die bij elkaar komen om te blowen of te drinken of beide. Heel gezellig voelt het niet aan, dus ik ben redelijk op me hoede. Maar ook nog steeds arrogant genoeg om te denken dat mij niks overkomt. 

Vervolgens besluit ik terug te lopen naar mijn hotel en hij loopt met mij mee. Aangekomen bij het hotel blijven we even buiten staan. Verderop wordt iemand met een uber- motor afgezet voor het hotel. De bestuurder kijkt naar me, valt me nog op, maar het zal wel. Ik ga verder met mijn gesprek via translate op mijn telefoon, die ik in mijn hand heb. Ik hoor de motor starten, maar zie niet dat hij via de stoep langs ons rijdt en mijn telefoon uit mijn handen grijpt. En binnen een seconde valt het me in dat mijn hele leven daarop staat en ik morgen terug vlieg naar Amsterdam. Hoe ga ik dit doen zonder telefoon? Kut. 

Zwaar kut. Maar niks aan te doen, want aangifte doen heeft geen zin. De telefoon is al verkocht voordat ik klaar ben met mijn aangifte. Ik moet nu in oplossingen denken. Ik mis in principe alleen mijn boarding pas hierdoor. Mijn pasjes heb ik nog en mijn paspoort ook. Ik heb gelukkig mijn iPad mee (die ik wel gelukkig steeds in de kluis laat als ik weg ben) en daar staat ook veel op wat ik nodig heb. Het is echt zwaar kut en vervelend om geen telefoon bij me te hebben. Nu merk ik hoe afhankelijk ik er eigenlijk steeds door ben. Maar ik merk ook dat ik sneller Spaans heb geleerd in 1 dag zonder telefoon, dan in 26 dagen met telefoon. 

En eerlijk gezegd voel ik me best chill. Ik bedoel het is nog steeds rot, maar het had ook anders kunnen aflopen. Ik hoor namelijk van veel mensen dat ze beroofd zijn met een pistool tegen hun hoofd of met een mes tegen hun nek. Ik was alleen even 30 minuten in shock, toen 30 min verdrietig en boos. Maar eigenlijk ligt de fout gewoon bij mezelf, ik had gewoon beter moeten opletten. Ik ben meerdere malen gewaarschuwd. Zeggen hier ‘ Don’t give them papaya’. En dat betekent wees geen makkelijk prooi voor dieven. Shit happens, maar ik ben er gelukkig ongedeerd vanaf gekomen. Een telefoon heb ik nieuw gekocht, mijn leven niet. Hoe dan ook, maakt deze ervaringen de eerdere ervaringen niet minder leuk. 

Ik heb echt een super tijd gehad in Colombia. Mooie mensen ontmoeten, mooie natuur gebieden gezien en mooie ervaringen opgedaan. Ik zou het in ieder geval niet vervelend vinden om nog een keer terug te moeten komen als dat zo zou zijn. 

Nu ben ik vooral blij dat ik terug naar huis mag, ongedeerd, gebruind en voldaan van een prachtige reis.