Team Chaos

Wat ben ik blij dat ik deze meid, Robin, heb ontmoet in Medellin. Deze meid is de andere helft van die ene hersencel waar ik mijn beslissing schijnbaar mee neem. Elke keer als we samen zijn bestaan de momenten uit complete chaos en dat binnen 5 minuten. 

We zijn samen afgereisd naar Salento en blijven hier een 4 dagen. De bedoeling is hier vooral te rusten en genieten van de natuur. De we gaan de eerste dag wandelen in Cocora Valley. Dit park heeft de hoge palmbomen, wat zorgt voor een prachtig uitzicht. Als je geen mist hebt tenminste. Je kunt verschillende routes nemen om bij de palmbomen uit te komen. Je kan ermee beginnen of ermee eindigen, maar die duurt langer. 

  En ik heb gelezen dat je een lange wandeling van 6 uur door het park kan maken of een van 2 uurtjes. En van wat ik zo zag op de foto’s dacht ik dat het wel een makkelijk weg was om te lopen. Zou ik zelfs ook nog op slippers kunnen doen dacht ik, maar trok toch maar voor de zekerheid mijn Vans aan. Ook niet perse wandelschoenen, but whatever. 

Vanaf het centrum van Salento vertrekken er Willy’s naar het park. Je kunt of achterin zitten of je kunt op de achterkant staan en je vast houden aan het dak, terwijl hij keihard over de kronkelwegen naar boven rijdt de berg op. Uiteraard gaan wij achterop staan, want dat is veel leuker. Iets minder verantwoord, maar we hadden wel het beste uitzicht, terwijl we bijna kramp kregen van het vasthouden aan het dak. 

 

Eenmaal aangekomen in het park, moeten we de beslissing nemen welke route we gaan nemen en via welke weg we dit willen doen. We besluiten dat we de route van 6 uur gaan nemen, want dat lijkt ons wel gewoon leuk. Bij het eerste kiosk vragen we welke kant we het beste op kunnen lopen, maar nog voordat we iets hebben kunnen vragen wijst hij ons de weg aan van ‘ de korte’ route. Een beetje verontwaardigd proberen we uit te leggen dat we heus wel die van 6 uur kunnen lopen en die ook wel willen lopen en of hij ons toch even de weg wil wijzen, in zijn gebrekkige (gewoon niet) sprekende Engels. Maar hij wijst weer die van 4 uur lopen aan. En dan gebruik ik mijn halve hersencel. Het is nu 13.00 uur, ik wil om 5 uur zeker wel terug zijn voor het donker wordt, want de laatste Willy gaat om 18.30 uur, dus dan hebben we nog wat speling. 

Dus accepteren we zijn advies en vervolgen het pad van 4 uur. Onder het lopen vragen we ons toch af waarom hij erop stond dat we de ‘korte route’ zouden nemen. En toen viel het kwartje, we zijn totaal niet voorbereid op een hike van 6 uur. Ik loop in een spijkerrokje, Vans en handtasje met precies niks aan voorbereiding. Ik heb alleen een muggenspray mee voor het geval ik die nodig zou hebben. Mijn flesje water ben ik vergeten, want ik wilde nog even mijn haren doen. Robin daarentegen is beter voorbereid. Die heeft tenminste wandelschoenen aan, waar ze mee wegglijdt, half flesjes water mee, een yoghurtje die al een dag in de tas zit, een appel, een kaasbroodje die ze nog even snel heeft gekocht, een telefoon met 20% batterij, duizend opladers en niet te vergeten een boek. Omdat ze misschien onderweg wat wilde lezen. 

We bedenken dat die hike van 4 uur misschien ook niet eens zo slim was. Maar fuck it, ik heb vanochtend 11.11 op de klok gezien dus dit komt vast wel goed. Onderweg komen we nog een laatste kiosk tegen, daar koop ik een veel te dure snickers en nog een flesje water voor onderweg. Hier is ook een uitkijk punt en kun je de palmbomen in de verte zien. Als ik ze kan zien, dan is het vast niet ver weg, dacht ik nog. 

Tijdens het wandelen merken we op dat we alleen maar mensen tegen komen die terug lopen, maar niemand die achter ons loopt of ons inhaalt. Zij zijn de route waarschijnlijk begonnen met de palmbomen en wij eindigen ermee. Wat ons ook opvalt is dat zij allemaal rugzakken, wandelstokken en andere wandel spullen mee hebben. Ik begin meer te twijfelen of we de juiste beslissing hebben genomen. 

Na de eerste 40 minuten zouden we een waterval tegen moeten komen. Ondertussen al bijna 60 minuten onderweg en nog steeds geen waterval gezien. Wel om de 5 minuten gestopt voor een foto te maken dus misschien bedoelde de kiosk medewerker als je 40 minuten doorloopt. Terwijl ik dit bedenk, ga ik steeds meer twijfelen over onze beslissing van een 4 uur durende hike op dit tijdstip. Misschien goed om vanaf nu toch een beetje door te lopen, want ik vind het toch wel spannend om een jungle rond te lopen met onze slechte voorbereiding als het donker wordt. Ik bedenk me ook dat het boek toch wel handig is, voor als we vuur moeten maken, geen idee waarmee, maar dat zijn problemen voor later. 

Dat we onderweg constant een lachkick krijgen en tegelijkertijd de weg door de jungle omhoog moeten lopen helpt niet mee aan het versnellen van ons tempo. Ik bedenk me dat ik een stok moet vinden, dat me gaat helpen bij het bewandelen van de modderige wegen en stijle stukken, want dat heb ik mensen zien doen. Dit aanzicht, van het lopen met die stok zorgt echter voor nog meer lachkicks. Maar niet alleen de modder zorgt voor vertraging, ook de loopbruggen en stukken waar we echt omhoog moeten klimmen of over grote rotsen en door het water moeten lopen. We besluiten geen foto’s meer te maken maar te focussen op ons tempo zodat we niet in het donker in het bos eindigen. Ook omdat Robin haar telefoon nog maar 4% heeft en we dan alleen nog mijn telefoon hebben. 

Bij de laatste brug komen we een man tegen, hij wacht netjes totdat wij de brug zijn overgestoken voordat hij begint te lopen. Maar nog voordat ik aan het einde van de brug ben, kijk ik op en zie ik hem niet meer staan. Maar zie ik hem omlaag koprollen langs de berg waar hij stond te wachten. Ik weet niet of ik moet lachen of moet vragen of het gaat. Maar voor ik het wist stond hij al recht op en vroeg of ik zijn stok had gezien, want die was hij onder het omlaag rollen verloren. Eenmaal zijn stok gevonden, vroeg hij paniekerig hoelang het wandelen was van waar wij vandaan komen. Hij was de groep kwijt geraakt en wist de weg niet terug. Dit hele verhaal geeft me weer een momentje van besef, we moeten hier snel uit zien te komen. Oké, tempo moet weer omhoog. Maar het pad wordt ook steeds steiler en moeizamer om te bewandelen. Onderweg komen we nog meer mensen tegen die de tegengestelde richting oplopen. Volgens hun is het zeker nog 3 uur lopen, omhoog. We zijn ondertussen 90 min onderweg voordat we eindelijk een waterval zien. 

Na onze korte pauze vervolgen we de weg omhoog. Ondertussen is er niks meer over van mijn haar en is mijn hele truitje bezweet van de klim. Onderweg zie ik gigantische gaten met grote spinnenwebben. Niet te lang over nadenken, gewoon doorlopen. Bij een van onze laatste pauze momentjes, waar ik de longen uit mijn lijf hijg, komen we een ouder koppel en een man tegen. Die vertellen dat het nog maar 300 meter is tot aan de top en vanuit daar is het nog maar 1 uur lopen. Dit geeft moed, maar die 300 meter voelt aan als 300 km eerlijk gezegd. 

Maar eindelijk na 3.5 uur lopen aangekomen aan de top, kregen we de beloning waar we zo hard voor gewerkt hebben. Niet alleen een prachtig uitzicht, maar ook kolibries! Het lijkt alsof ze een kleine show voor ons geven. Echt prachtig en rust gevend tegelijkertijd! 

Vanaf hier is het nog een uur lopen tot aan de palmbomen en tevens einde van de route. Maar gezien dit berg af is en overeen veel beter pad, voelt het meer als een cooling down, maar nog steeds met prachtig uitzicht over de vallei. 

Na een paar toeristische fotos besluiten we dat het genoeg is en we willen gaan rusten. Morgen hebben we weer een nieuwe dag met nog meer avontuur. We gaan namelijk naar een andere vallei, ook met hoge palmbomen. Alleen deze keer hebben we het fantastische plan om de berg af te dalen met een mountain bike. 

Bedenk je dat de paden zelfs met auto slecht te berijden zijn. Ze zitten vol met kuilen, gaten en grote stenen/ rotsen in de weg. Geen van ons twee heeft eerder zoiets dergelijks gedaan, maar het zal toch niet zo moeilijk zijn? Het is maar berg afwaarts. Hier ben ik snel van terug gekomen. 

Wij zijn uiteindelijk de enige 2 uit de groep geweest die en Nederlanders waren (fiets land) en beide gevallen zijn met de fiets. En niet, gewoon een klein slippertje ofzo. Nee, ik ben gewoon volledig over mijn fiets heen gevlogen en ben plat om mijn gezicht op de grond terecht gekomen. Het is dat ik een helm op had en dit veel schade heeft beperkt, maar de tweede helft van de afdaling met fiets, heb ik in de auto gezeten. Mijn ribbenkast, kaak, schouder en benen hebben genoeg geleden bij de eerste val. Want bij de tweede helft waren de kuilen nog dieper, de weg nog modderiger door de regen en de stenen die uitstaken nog grote. En niet te vergeten de weg naar beneden nog steiler, maar ook mistig. Ik heb verdeling bedankt voor de ervaring en zat ‘veilig’ in de auto. 

Maar ook hier weer prachtig uitzicht, mooie waterval en een ervaring die ik nooit meer zal vergeten. 

Op de laatste dag van Salento, besluiten we even een dag niks te doen en vooral bij te komen. Want hierna gaan we naar Bogota samen en hebben we de grootste plannen!