Mount Fuji

Het is een apart volk, die Japanners. Ze komen heel vriendelijk over, maar zodra je ze aanspreekt zie je de ergernis in hun ogen. Niet allemaal overigens hoor. En sommige die lopen op straat gewoon op je af en beginnen een random gesprek met je. Vragen dan of je mee gaat wat te drinken en zo niet dan is dat ook gewoon prima en lopen ze weg. 

Maar aan de andere kant het lijkt sommige te irriteren dat jij geen Japans spreekt en hun niet schijnt te begrijpen als ze Japans tegen je praten. Ondanks dat je van te voren hebt gevraagd of ze Engels spreken en ondanks dat ze bijvoorbeeld in een functie zitten waar ze vaak te maken krijgen met toeristen die geen Japans spreken, zoals bij een toeristen informatie punt.

Ze knikken elke keer heel vriendelijk op de vraag; 'Do you speak English?' en antwoorden dan in het Japans met 'Hai'.  En daarop volgend krijg je dan in het Japans een uitleg met 1 of 2 woorden in het Engels. Omdat dit voor mij totaal geen samenhangend verhaal is of überhaupt begrijp wat ze me probeert te vertellen, krijgt ze van mij een vragend gezicht. Ik snap dat het voor hun vermoeiend is om nog een keer hetzelfde verhaal uit te moeten leggen aan mij, maar het helpt niet echt om het dan nog eens in het Japans te doen. Dus na een aantal pogingen en zelfs met behulp van Google translate geef ik het op. Eerlijk gezegd denk ik dan ook, laat maar ik zoek het wel zelf uit. 

Misschien irriteer ik me hier ook wel aan omdat ik meer had verwacht van mijn tripje naar Mount Fuji. Ik kom hier op maandag middag rond 12 uur aan en het is bewolkt en het regent al de hele ochtend en waarschijnlijk ook de rest van de dag. Mensen lijken hun gedrag hierop aan te passen. Ze zijn onvriendelijk vandaag en staren onnodig lang of geven een onvriendelijke blik, naar mijn idee dan. Misschien doe ik het zelf ook, want de regen gooit wel een beetje roet in het eten. Buiten kan ik nu niet veel doen en in me hotel kan ik ook niet terecht want ik kom dus rond half 1 aan en tussen 10.00 en 15.00 uur mag ik vanwege 'schoonmaak' niet in het hotel zijn. Dus ga ik opzoek naar wat te eten en een wandeling in de regen. Ik kom bij een klein Udon restaurantje uit waar ik wat eet en probeer wat te doen op me laptop. Dit wordt niet gewaardeerd, kan ik van de gezichten aflezen. Eten en wegwezen is meer het idee lijkt het. Oké, top.
Bij het afrekenen krijg ik nog een hatelijke blik omdat hij dacht dat ik hem 50 yen te weinig wilde geven (35 euro cent). Meer zijn fout dan dat van mij, maar goed ik heb me excuses aangeboden en ben weer begonnen aan me regenachtige wandeling terug naar het hotel. 

Ik zie overigens ook nergens iets van Mount Fuji, wat me best teleurstelt want ik zou hier echt heel dicht op moeten zitten volgens Google Maps. Maar goed we zien het wel, morgen is een zonnige en warme dag dus misschien is een dagje niks doen ook niet verkeerd.
Maar waar ik geen rekening mee had gehouden is dat het hotel waar ik verblijf een no speaking policy heeft in de slaapzaal en in de rest van het gebouw, lijkt het.
Bij de ingang moet je al je schoenen uit doen en krijg je slofjes en overal wordt het gewaardeerd als je gewoon stil bent. Dit maakt me zenuwachtig. Want er is dus en niks te doen en ik mag met niemand praten. Ik wil graag naar een onsen maar alles wat in de buurt ligt wordt me de toegang geweigerd vanwege me tattoo's Dus dat wordt vroeg slapen, want overigens ook niet lukt want het licht buiten mijn cube blijft aan staan in de slaapzaal. Wat ervoor zorgt dat ik langs mijn gordijnen af het licht naar binnen zie schijnen. Het harde bed maakt het ook niet helemaal comfortabel. Dus ik lig weer wakker vanaf 2 uur in de nacht. Hierdoor hoor ik een van de andere vrouwelijke gasten heel raar kreunen en roepen alsof ze een slechte droom heeft, beetje creapy. Maar dit is wel het eerste hotel waar ik zelf ook nachtmerries kreeg. Vreemde vibe hangt hier. 

Om kwart voor 10 in de ochtend roepen ze in het hotel via een intercome om dat je nog 15 minuten hebt om weg te wezen. Dus nog half slapend en geïrriteerd pak ik me spullen en maakt me tocht naar buiten. Buiten schijnt gelukkig de zon, is het helder maar wel wat fris. Ik loop een stukje naar de bus halte toe en als ik me omdraai schrik ik even, alsof iemand heel dicht op je staat ineens. Dit was niet zo, maar omdat ik Mount Fuji dus van HEEL dichtbij kan zien. Heel dichtbij alsof ik het bijna kan aanraken. Bedenk je even dat dit dus een vulkaan is en ik dus nu recht hieronder slaap. Hoe dan, ook ziet het er super mooi en indrukwekkend uit. Mijn dag begint dus goed. 

Goed genoeg om de trap met 398 treden omhoog te lopen richting de pagoda, zie foto met als achtergrond Mt. Fuji. En omdat ik toch al bezig was ben ik maar helemaal naar boven geklommen naar de top van Mt. Arakura op 1180 m. Na een tocht van 1 uur tot 1.5 uur een steile berg omhoog klimmen had ik wel het best uitzicht op Mount Fuji.