Hola, ¿cómo estás?

Yes, je leest het goed. Ik zit in Colombia. En ja, ik zorg dat ik voorzichtig ben en ja ik weet dat het niet altijd overal even veilig is. In de afgelopen 3 maanden heb ik dit al vaak mezelf horen zeggen, dus ik weet wat mensen ondertussen denken en zullen zeggen. 

But here we are anyway! 

Na een lange reis vanuit Amsterdam naar Bogota, met een vertraging van meer dan 24 uur ben ik toch nog aangekomen. Maar eerlijk, mij hoor je niet klagen. Ik heb een fantastische dag en avond gehad in Amsterdam op de kosten van KLM. En aangezien ik toch bijna een maand in Colombia ben, kan 1 dag Amsterdam er ook nog wel bij. Uiteindelijk dus een dag later vertrokken en niet met een rechtstreekse vlucht zoals ik had geboekt, maar nu met een tussenstop in Quito, Ecuador. Maar door deze vertraging had ik wel uiteindelijk 3 stoelen naast elkaar voor mezelf in het vliegtuig, echt Heerlijk! (Zie foto’s) 

Voor mijn vertrek naar Bogota heb ik een mede solo reiziger ontmoet die in dezelfde (originele) vlucht samen met mij naar Colombia zou reizen. Gezien we de zelfde vlucht hadden en voor beide dit omgeboekt was naar een andere met tussenstop in Quito, ging ik ervan uit dat die tweede helft van de vlucht ook samen zou zijn. 

Totdat ik aan de balie bij de gate stond met mij goed vertrouwen in hem en in alles wat er om me heen gebeurde, zonder even goed naar mijn ticket te kijken en naar mijn vluchtnummer. Want bij boarden (!) bleek dat ik bij de verkeerde gate stond en dit helemaal niet mijn vlucht was. Ezel. En ik had nog precies 5 minuten tot ze gingen boarden bij mijn vlucht. Dus rennen over het vliegveld met een broek die me afzakt en een onhandige tas op me rug. Mensen zullen me hebben zien rennen en gedacht hebben; ‘kijk, weer zo een idiote toerist met haast’ . Want de mensen hier kennen geen haast. Niet dat ze te laat zijn, maar wel super relaxed. Echt heerlijk. 

Gelukkig mijn vlucht gered, zodat ik vervolgens tussen 2 grote mannen kon gaan zitten knikken bollen in het vliegtuig. Ja hoor, jetlag kickte in. In Nederland was het ondertussen bijna 01.00 uur. Ik was moe, hongerig, had het koud en mijn benen werden alleen maar onrustiger van het lange zitten. In totaal iets van 16 uur gereisd, dus ik was er klaar mee. Maar juist dan lijkt een vlucht van een uur, eeuwen te duren voor mijn gevoel. 

Eenmaal aangekomen hebben mijn medereiziger en ik samen een taxi gepakt naar ons hotel, toevallig hetzelfde. Want me meteen opviel is dat de drukte van hier echt niet te vergelijken is met ander land waar ik eerder ben geweest. Ik kan er nog geen woorden aan geven maar daar kom ik nog een keer op terug. Wat ook opvalt, is dat er weinig Colombianen zijn die een woordje Engels spreken. Helemaal niet erg, dacht ik, dan leer ik ook nog eens een woordje Spaans. Maar geloof me, als je moe, hongerig en lam van een jetlag bent, dan heeft dat schijnbaar invloed op je concentratie.

De hele aardige taxi chauffeur had daar geen boodschap aan, hij had om 23.30 uur in de avond (Colombia tijd) nog genoeg energie om ons nog de nodige info en tips te geven over reizen in Colombia, in het Spaans uiteraard. Ik was blij dat mijn mede reiziger iets meer woorden Spaans kende dan ik en ik op de achterbank kon doen alsof ik niks hoorde. 

Na het inchecken in ons hotel was het idee om even snel wat te eten halen en dan naar bed. Van al mijn goede ideeën, om nog in de avond de stad in te gaan in Bogota, was weinig over. Het meisje aan de receptie vond het niet een super goed plan om op dat tijdstip nog buiten te lang te gaan zoeken naar eten, gezien onze veiligheid. Dus stelde ze voor om aan de overkant van de straat bij een tankstation shop wat eten te halen. Wat kan er gebeuren het is aan de overkant van de straat, toch? 

In 15 minuten tijd heb ik zoveel aparte typetjes gezien en zo onveilig gevoeld dat ik echt spijt had dat ik in Bogota beland was. Maar ook heel blij dat ik niet alleen was. De shop van het tankstation was dicht. Althans de deur was dicht, maar wel een klein luikje open in de deur. Hier kon je je bestelling doorgeven en ophalen. Het aanbod was niet reuze, dus dat werden opgewarmde tankstation empanada’s. En door mijn hele toestand van vermoeidheid etc. Gaf ik mijn bestelling door in mijn beste Duits aan het meisje in de shop. 

Maar wij waren niet de enige die honger hadden. Een jonge jongen loopt daar ook over het plein, met een volle winkel mand, met zakjes chips, snoep  e.d. die je ook in een souvenir winkel kan kopen. Zelf was hij erg onrustig en heeft hij iets van hondsdolheid ofzo rondom zijn mond, het zag er niet smakelijk uit. Persoonlijke ruimte was hem onbekend, want ik kon hem goed ruiken. Maar hij had ook haast, daar had het meisje van de shop geen boodschap aan toen hij wilde voorkruipen. Toen die toch aan de buurt was, bleek dat hij niet genoeg geld had voor het eten wat hij wilde bestellen, waardoor hij z’n centjes netjes terug kreeg. Dit was voor hem genoeg om via het kleine luikje uit te halen naar het meisje in de shop. Meteen begreep ik waarom de deur dicht was.

Ondertussen was er een auto aan komen rijden met een grote familie daarin. Die stonden opeens naast ons en aan hun manier van kijken bedacht ik me dat we best opvielen als 2 enige toeristen op dit tijdstip buiten. Ook zij kregen geen eten mee van het meisje uit de shop. Teleurgesteld lopen ze terug en beginnen met z’n allen de auto aan te duwen, of misschien weg te duwen van het plein af, geen idee wat hier precies gebeurde. 

En als klap op de vuurpijl, rijd er een bus lang waaruit letterlijk vuurpijlen worden geschoten door feestende mensen met harde muziek vanuit de bus. 

Tijd om naar bed te gaan en dit allemaal te verwerken samen met de taaie Empanada’s.